Jullie hebben het wel al gemerkt dat het hier wat rustiger is de laatste maanden. Dat was tegen wil en dank, maar het heeft wel een heel goede reden. Van het ene op het andere moment stond alles even heel hard stil. Totaal onverwacht, totaal stil en weinigen waren op de hoogte.
Zaterdag ‘achtervier’nt’ de 13de sloeg het noodlot toe… Er stond iets in de weg dat ik niet zien staan heb, want het donsdeken in mijn armen belemmerde mijn zicht… En daar vloog ik, zonder vleugels, zoef … tegen de vlakte. Ondanks het zachte donsdeken, was de landing niet zo zacht. Ik voelde direct dat dit ziekenhuiswerk was.
Papa bracht me naar de spoed en we hebben daar een paar uren (lees meer dan een 8-tal uur) vertoefd… Het was dus serieus en niet direct gefixt. En ik kan er nog heel wat over vertellen, maar niet alles hoort op een blog 😉 Maar 2 verdovingen later kon en mocht ik naar huis, want ik zou daar echtig waar echt NIET blijven. Daar had ik nu eens echt geen zin in. Dat was duidelijk genoeg? Een voorschrift en een nachtelijk ritje naar de apotheek van wacht en er was een zak vol medicatie voor handen. Ik zou de rest van het weekend wel doorkomen.
Dan volgden er verschillende doktersbezoeken. De vraag was opereren of niet. Er werd heel veel gewikt en gewogen, maar de beslissing was heel snel gemaakt. Er zou niet geopereerd worden. Moeder Natuur was begonnen met het herstel en dat zouden we zo laten doorgaan en hopen dat het zo goed zou komen. De nodige fixatie, de nodige rust, en geduld. Een rustiger periode brak aan.
Het was wennen voor mij, van een heel hectisch leven naar opeens niets of toch bijna niets. Gelukkig was het grote vakantie, gelukkig was de dochter vaak thuis waardoor ik hulp kon inroepen waar nodig. Want één hand en één arm… Dat is eigenlijk echt geen evidente in onze dagdagelijkse bezigheden, of nog maar de persoonlijke verzorging… En de dochter kon die rustiger periode wel smaken.
Na de rust kwam het stilaan bewegen, stilaan kine opstarten, stilaan wat meer kunnen. Al gaat dit met vallen en opstaan. Het is vaak 3 stappen vooruit, en 2 achteruit. Maar het gaat over het algemeen toch in stil stijgende lijn.
Had je mij gezegd dat ik 4,5 maand volledig uit zou liggen van het werk en dat ik sloten geduld nodig zou hebben, dan had ik dit echt niet geloofd. Misschien was het wel beter dat ik dat niet op voorhand wist.
Begin deze week ben ik opgestart op het werk, nog niet volledig, maar opgestart. Er is een start genomen, de kop is er af. Nu hoop ik dat dit me lukt zonder al teveel extra pijn en zonder dat er al teveel druk opgelegd wordt. Want voor mij komt mijn herstel nog steeds op de eerste plaats, hier wil ik voor 100% voor gaan. Ik wil terug een normaal functionerende schouder en arm hebben. Eentje waar ik kan op rekenen en die doet wat ik van het verlang. Ik moet namelijk, normaalgezien, nog lang verder met deze schouder. Betekend dat dat dit herstel rustiger verloopt, dan is dat maar zo. Forceren werkt enkel maar averechts. Been there, done that… En het heeft niet goed uitgepakt.
Als laatste wil ik dit nog even kwijt…
Een ziekteverlof is echt geen verlof. Er werd hard gewerkt, er werd vooruitgegaan en terug gestruikeld, het was gefrustreerd en pijnlijk, maar er werden ook mooie momenten gemaakt. Momenten waar ik echt positieve dingen uitgehaald heb. Momenten die me gesterkt hebben en momenten die me dingen hebben doen inzien.
Dus… Nu even rustig opstarten en zien hoe het lukt. Hopen dat het lukt met de schouder, hopen dat ik mijn draai terug vind. Hopen dat ik de positieve dingen zie en de evolutie positief verloopt.
Tijd geeft raad, maar moest je ergens een vat geduld tegenkomen? Dan mag je me dit altijd bezorgen. Want ik zal er nog sloten van nodig hebben.
